Aktualności

Podwyżka dodatku na mieszkanie

Data publikacji 21.05.2022

Mamy jeszcze w pamięci moment wejścia W życie ustawy z dnia 22 XII 1925 r. o środkach zapewnienia równowagi budżetowej, t. zw. ustawy sanacyjnej, zmieniającej między innemi niektóre przepisy o wymiarze uposażeń służbowych i emerytalnych.

W wyniku tej ustawy z dniem 1-go stycz­nia 1926 r. uległy procentowemu zmniejszeniu uposażenia służbowe funkcjonarjuszów państwo­wych oraz wynagrodzenia funkcjonarjuszów kon­traktowych w grupach uposażenia: XII—XIV o 41/2%, IX—XI o 5% i X—VIII o 6%. Zaopatrze­nia emerytalne oraz zaopatrzenia wdów i sierot uległy w zasadzie zmniejszeniu o 4%.

Poza tem ustawa ta wstrzymała ruchomość stąwek dodatku na mieszkanie, ustalonych w tabeli do § 3 ust. II rozporządzenia Rady Mini­strów z dnia 30 lipca 1924 r. (Dz. Ust. Nr. 69, poz. 673), który określił, że dodatek ten wzra­stać będzie, począwszy od dnia 1-go lipca 1924 r., w tym samym stosunku, w jakim wzrastać będzie komorne w myśl ustawy o ochronie lokatorów. Stawka procentowa w myśl art. 6 usta­wy o ochronie lokatorów na drugi kwartał 1924 r. dla mieszkań jednopokojowych, złożonych z pokoju i kuchni lub samego tylko pokoju, bądź samej kuchni wynosiła 5% podstawowego komornego (biorąc za podstawę lipiec 1914 r.), dla mieszkań złożonych z 2 lub 3 pokoi — 10%, z 4 do 6—15%. Począwszy od 1-go lipca 1924 r. do 1 stycznia 1925 r. stawki te wzrastały co kwartał o 4% podstawowego komornego, a od 1 stycznia 1925 r. co kwartał o 6% podstawo­wego komornego, wskutek czego w roku 1928 komorne według ustawy o ochronie lokatorów dosięgło wysokości 100% komornego podstawo­wego, t. j. komornego płaconego w czerwcu 1914 r. Tymczasem wspomniana już ustawa o środkach zapewnienia równowagi budżetowej wstrzymała ruchomość dodatku mieszkaniowego z dniem 1 stycznia 1926 r., wskutek, czego od stycznia 1926 r. aż do 31 grudnia 1928 r. otrzy­mywaliśmy dodatek na mieszkanie stale w jednej i tej samej wysokości, podczas gdy faktycz­ne komorne określone ustawą o ochronie lokatorów stopniowo wzrastało.

W międzyczasie jednak rząd Marszałka Piłsudskiego, wobec osiągnięcia równowagi w zakresie gospodarki budżetowej państwa, zdecydował przywrócić dawne normy uposażeniowe i emerytalne, a nawet po pewnym czasie pod­wyższył je (o 15%). W ten sposób pozostała jeszcze kwestja uregulowania do właściwego po­ziomu dodatku na mieszkanie, co się ostatnio zrealizowało. Mianowicie Rada Ministrów uchwa­liła odpowiedni projekt ustawy, ponadto na po­siedzeniu w dniu 20 grudnia 1928 r. powzięła uchwałę, upoważniającą Ministerstwo Skarbu do wypłaty już z dniem 1 stycznia 1929 r. dodatku na mieszkanie w tym stosunku, w jakim do te­go czasu wzrosło komorne w domach, podlega­jących ustawie o ochronie lokatorów.

Jak wiadomo, wysokość dodatku na miesz­kanie zależna jest od grupy uposażenia, miej­scowości, w której odnośna osoba ma siedzibę urzędową, oraz stosunków rodzinnych. Szczegó­łowe wyliczenie kwot, należących się tytułem dodatku na mieszkanie, poczynając od 1 stycznia 1929 r., zawiera podana poniżej tabela „A“. Do­datek na mieszkanie przysługuje praktykantom według tej grupy uposażenia, według której po­bierają wynagrodzenie względnie uposażenie, eme­rytom zaś w takim stosunku procentowym, w ja­kim pozostaje ich uposażenie emerytalne do uposażenia, pobieranego ostatnio w służbie czynnej, przyczem stawki dodatku, ustanowio­nego dla Warszawy, nie mają dla nich zastoso­wania.

Ministerstwo Skarbu rozporządzeniem z dn. 22 grudnia r. 1928 L. D. III. 3954/1 poleciło wypłatę należności możliwie jednocześnie z wy­płatą uposażenia względnie wynagrodzenia przy­padającego za miesiąc styczeń 1929 r. z tem, że o ileby władze asygnujące nie zdążyły wy­płacić jednocześnie z uposażeniem całego do­datku za mieszkanie według tabeli „A”, aby zarządziło jak najrychlejszą wypłatę kwot wyka­zanych w tabel: „B” dodatkowo. Wspomniana tabela „B” podaje różnicę dodatku na miesz­kanie między stawkami dodatku dotychczas pobieranemi a stawkami właściwemi (podanemi w tabeli „A”).

Ponieważ w ubiegłym roku otrzymaliśmy różnicę dodatku na mieszkanie za lata 1926 i 1927 r. (zasiłek jednorazowy w dwóch ratach), przeto obecnie pozostałaby jeszcze kwestja wyrównania dodatku z tego tytułu za 1928 r. W ten sposób kwestja dodatku na mieszkanie zostałaby ostatecznie ku zupełnemu zadowole­niu rzesz urzędniczych załatwiona.

Jak z powyższego wynika, w obecnym stanie rzeczy państwo płaci nam pełny doda­tek na mieszkanie, t. j. w tej wysokości, w ja­kiej obowiązani są płacić tytułem komornego wszyscy obywatele państwa za mieszkania po­dlegające ustawie o ochronie lokatorów (nie­znaczne, bo ledwie groszowe tylko różnice w do­datkach, jakie z tego tytułu otrzymujemy, wy­nikają z różnic podstawowego komornego, jakie obowiązywało w poszczególnych państwach zaborczych w czerwcu 1914 r.). Uwagi powyższe wyjaśniają dlaczego w tej, a nie innej wysoko­ści otrzymywaliśmy lub otrzymujemy dodatek na mieszkanie, oraz dlaczego dotychczas otrzy­mywaliśmy ten dodatek w wysokości niedostatecznej.

Źródło: „Na Posterunku”, nr 2/1929, Kazimierz Gut, zdj. NAC

  • Mieszkanie
Powrót na górę strony
Polska Policja