Aktualności - Historia i Tradycja

Agapit Żuk, funkcjonarjusz krajowej fabryki guzików, oddawna marzył o karjerze detektywa. Umiał na pamięć całego Szerloka Holmsa, znał wszystkie przygody detektywa Pinkertona, a poza tem jak najuważniej studjował rubrykę kryminalną pism codziennych. Ilekroć przeczytał o jakiemś tajemniczem zniknięciu czyto panny, czy klejnotów rodzinnych, czy konia z wozem na własną rękę wnet rozpoczynał śledztwo, które napewno byłoby uwieńczone powodzeniem, gdyby... nie ta przeklęta fabryka, która wciąż odrywała go od umiłowanych zajęć.

Doszło do wiadomości p. komendanta głównego, że niektórzy szeregowi P. P. znajdują się w skrajnej nędzy spowodowanej długotrwalemi chorobami i t. p.

Wobec powstałych wątpliwości co do możności daktyloskopowania i fotografowania pod przymusem osób podejrzanych, Min. Sprawiedliwości na skutek interwencji Komendy Głównej (pismem z dn. 7. III. 1928. Nr. I. (J. 1702/28) wyjaśniło, iż mimo brak wyraźnych przepisów, dotyczących daktyloskopowania i fotografowania, czynności te można traktować jako oględziny (względnie sprawdzenie tożsamości osoby) w postępowaniu karnem.

W sprawie organizacji jednostek policji wodnej.

W r. 1924 podczas jednej z obław wpadł w ręce policji groźny bandyta, Wasyl K., którego pod silną eskortą doprowadzono do aresztu policyjnego. W czasie eskortowania usiłował ratować się ucieczką, stoczył przy tym walkę z policjantami, podczas której poszwankowani zostali dwaj policjanci. W walce tej jednak lekkie obrażenia odniósł i bandyta.

Kupcowi Jeremjaszowi Babkinowi skradziono kożuch, pienił się przeto z wściekłości, Ach! jak mu żal kożucha!

Spokojny naogół powiat radzyński (na Podlasiu) wiosną roku 1927 przeżywał dwie sensacje kryminalne. Były nimi mord bestjalski dwóch gajowych w lasach Międzyrzeckich i śmierć nadgajowego w lesie Jaśkowskim. Tematem opowiadania niniejszego będzie to ostatnie zdarzenie.

W dniu 18 sierpnia roku 1927 o godzinie 21 nadszedł do Urzędu Śledczego w Lublinie telefonogram z Wydziału Śledczego we Lwowie. Telefonogram powiadamiał, że w tym dniu w głównym urzędzie pocztowym we Lwowie, na mocy sfałszowanych przekazów telegraficznych, jakiś złoczyńca, legitymujący się dowodem osobistym na imię Tadeusza Mazurka, podjął kwotę 18.500 zł. i bezzwłocznie opuścił miasto. Pierwiastkowe dochodzenie policji lwowskiej wykazało, że ów Tadeusz Mazurek przybył do Lwowa w tym sarnim dniu i zamieszkał w hotelu. Przy meldunku podał, że jest mieszkańcem Lublina i przedstawił dowód osobisty wydany przez starostwo lubelskie w dniu 15.11 1927 Nr. 3781|4689|1.