AktualnościHistoria i Tradycja

W całym dwudziestoleciu międzywojennym, od momentu powołania Policji Państwowej w lipcu 1919 roku do końca sierpnia 1939 roku, policyjna formacja straciła 646 funkcjonariuszy, którzy polegli śmiercią chwalebną, na służbie. Ich listę, opracowaną na podstawie Skorowidza do szczegółowego preliminarza budżetowego Policji Państwowej na rok 1939/1940, przytoczył prof. dr hab. Robert Litwiński, dziekan Wydziału Humanistycznego UMCS w Lublinie, w interesującej monografii „Korpus Policji Państwowej II RP”.

W tym roku w czasie policyjnego święta szczególnie honorowane są funkcjonariuszki policji bowiem w 2020 r. przypada 95. rocznica powołania Policji Kobiecej. Z tej okazji BEH-MP KGP przygotowało ekspozycję poświęconą początkom żeńskiej formacji w czasie międzywojnia.

W przeddzień 101. rocznicy powstania Policji Państwowej Rzeczypospolitej Polskiej Piłsudczycy oddali hołd grobom funkcjonariuszy Policji Państwowej II Rzeczypospolitej znajdujących się pod ich opieką na cmentarzu Kopciówka w Głębokiem.

Z okazji Święta Policji w Biurze Edukacji Historycznej – Muzeum Policji KGP przygotowano wystawy dotyczące ważnych dla formacji wydarzeń z okresu II RP oraz II Wojny Światowej.

Musiał być wierny i uczciwy, niczym żona Cezara. W każdej chwili gotów do interwencji, pomocy i poświęcenia. Z mundurem nie rozstawał się nigdy. Tego wymagała zawodowa etyka.

Przedwojenny policjant luminarzem nauki nie był. Trudno go zresztą o to winić. Reprezentował jedynie ówczesne polskie społeczeństwo: zacofane, dotknięte analfabetyzmem, żyjące w większości na granicy ubóstwa. 123 lata niewoli i dyskryminacyjnej polityki zaborców musiało zrobić swoje.

Okulicz-Kozaryn Wacław (1884-1974) – dozorca, wychowanek Władysława Pytlasińskiego, jeden z pierwszych zapaśników w Polsce, olimpijczyk z Paryża (1924).

Miłośników przedwojennej prasy policyjnej z pewnością dziwić musi fakt, że na łamach tygodników „Na Posterunku”, „Gazety Administracji i Policji Państwowej” oraz dwumiesięcznika „Przegląd Policyjny” dosyć rzadko gościły tzw. lżejsze tematy, niezwiązane bezpośrednio ze służbą, a dotyczące pomysłów na zagospodarowanie funkcjonariuszom czasu wolnego po pracy.

Koszary nie były wymarzonym miejscem do zamieszkania dla przedwojennych policjantów. Kilku- lub kilkunastoosobowe sale, łóżko przy łóżku, krzesło i półka w szafie albo wieszak na ścianie.Taki był standard ówczesnych koszarek, jak wtedy nazywano część mieszkalną policyjnych jednostek.

Modernizacja społeczna służb mundurowych w dwudziestoleciu międzywojennym stała w opozycji do postępu obyczajowego w życiu funkcjonariuszy Policji Państwowej. Od kandydatek na żony i później od żon policjantów wymagano wiele, a zasady regulujące zawieranie małżeństw były również ściśle określone.